همدلی مردم کشورم ایران با زلزله زدگان استانم کرمانشاه

همه مسیرهای منتهی به کرمانشاه مملو از صحنه های 1 و همدردی 1یان با زلزله 1 بیخانمان شده بود.

موج های این اقیانوس همدلی از وقتی به پا خواست که ملت صحنه های دردناک آوار شدن خانه و زندگی زلزله زدگان کرمانشاه را دیدند و با گریه آنان گریست؛ صحنه های فغان و مویه 1ان مقاومی که در غم از دست دادن 432 عزیزشان کمر خم کردند.
طاقت ایرانیان وقتی طاق شد که مصیب کمبود جای خواب و غذا هم بر داغ کمرشکن زلزله زدهها اضافه شد و بی رحمی طبیعت صبر همه را لبریز کرد.
از انتهای روز دوم اما ملت یکپارچه وارد میدان شد؛ مراکز خونگیری استان ها مملو از اهداکنندگان خون شد، هزاران پایگاه جمع آوری کمک در خیابان ها برپا شد، زن و مرد و پیر و جوان هر چه در توان داشتند در طبق اخلاص گذاشتند و خیلی زود سیل کمک ها به سوی 'سینه ستبر ایران زمین' و 'دروازه کربلا' راه افتاد.
ورودی های شهر کرمانشاه زیر بار ترافیک سنگین خودروهای پلاک 66، 42، 18، 78، 10 و... رفت
به گفته مامور راهنمایی و رانندگی مستقر در میدان امام (ورودی شرقی کرمانشاه)، آمار کامیون های کمک از حساب خارج بود.
بسیاری خودروهای شخصی و سواری را مملو از خوراکی و پوشیدنی کرده و راهی مناطق زلزله زده شدهاند و البته بخش بیشتر هدایا در خودروهای سنگین تر آمده شده بود.
زنجیره کامیون ها، وانت ها و سواری های پر از کمک لحظه ای قطع نمی شود؛ گویی قطاری است با هزاران هزار واگن که انتهای آن وصل است به قلب های تک تک ایرانیان.
 ورودی های کرمانشاه نمایش اتحاد، عشق و مهربانی است؛ نمونه اش کاروانی از لندرور مملو از اقلام غذایی، چادر و پتو بود که عده ای جوان تهرانی می خواستند آن را به دورترین و کوهستانی ترین روستاهای زلزله زده ببرند؛ جایی که به قول خودشان کمک بردن به آنجا سختبود.
کرمانشاه هنوز در سوگ از دست دادن هزاران شیرمرد و شیرزن دیارش، غم بار و سیاه پوش است اما به احترام قلب بزرگ و دست های مهربان همه ایرانیان کمر راست کرده و بسیاری از دردهایش را فراموش کرده است.